ZOMÁS TYPALDOS – SIN TÍTULO

Traducción: Mario Domínguez Parra

 

En la bruma del tiempo, de un tiempo que señala el día de hoy, un vestido blanco levita. El reloj de pared está parado, pero corren las horas. El vestido se acerca a mí. La tiniebla me priva de la posibilidad de distinguir el cuerpo que lo lleva. No hay cuerpo dentro de él, no hay más materia que la de la silueta tejida, cuyo cuerpo blanco exhuma todo lo que no fue inhumado nunca. El reloj de pared está parado, pero corren las horas. En el día que acaba de comenzar, un pasado que nunca olvidé me visita. Ocultos en el presente, un deseo, un suspiro, una pasión impetuosa, una vida dentro de mi vida. De repente, el reloj comienza a funcionar. Las manecillas ahora corren raudas: intentan ganar el tiempo perdido. Yo, sin embargo, permanezco inmóvil, no respiro, no hablo. Me abandono al abrazo del vestido blanco. Me abandono a la inmersión en su abrazo, me ahogo, pero no hago ningún movimiento por salvarme… Me hundo… Me hundo cada vez más profundamente en su seda… ¿Quién dejó abierta la ventana de mi mente para que ella se alejara de mí?

Th. D. Typaldos
Patras, 25/04/2020

Imagen: collage del surrealista chileno Ludwig Zeller, publicado con el permiso de su hija.

*

Μέσα στην αχλή του χρόνου, ενός χρόνου που σηματοδοτεί το σήμερα, ένα λευκό φόρεμα αιωρείται. Το ρολόι στον τοίχο είναι σταματημένο μα οι ώρες κυλούν. Το φόρεμα με πλησιάζει. Το ημίφως μού στερεί τη δυνατότητα να διακρίνω το σώμα που το φορά.. Δεν υπάρχει σώμα μέσα του, δεν υπάρχει ύλη παραμόνο αυτή της υφασμάτινης σιλουέτας που το άσπρο της χρώμα ξεθάβει όλα όσα δεν θάφτηκαν ποτέ. Το ρολόι στον τοίχο είναι σταματημένο μα οι ώρες κυλούν. Στην μέρα που μόλις άρχισε, ένα παρελθόν που δεν ξέχασα ποτέ, με επισκέπτεται. Κρυμμένη στο παρόν, μία επιθυμία, ένας στεναγμός, ένας έρωτας παράφορος, μία ζωή μέσα στη ζωή μου. Το ρολόι ξαφνικά αρχίζει να λειτουργεί. Οι δείκτες του τώρα τρέχουν με βιάση – προσπαθούν να κερδίσουν τον χαμένο χρόνο. Εγώ όμως, στέκω ασάλευτος, δεν αναπνέω, δεν μιλώ. Αφήνομαι να με αγκαλιάσει το λευκό φόρεμα. Αφήνομαι να βυθιστώ μες την αγκαλιά του, πνίγομαι μα δεν κάνω καμία κίνηση να σωθώ… Βουλιάζω… Βουλιάζω ολοένα και πιο βαθιά μέσα στο μετάξι του…
Ποιος άφησε ανοιχτό το παράθυρο τού μυαλού μου κι έφυγε μακριά μου εκείνη;

Θ.Δ.Τυπάλδος
Πάτρα 25/04/2020

Deja una respuesta

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s