AGLAÍA MILIÁ – UNA HISTORIA SOBRE EL DESCENDIMIENTO DE IOANNA

Traducción y nota: Mario Domínguez Parra

La poeta griega Aglaía Miliá nació en 1977 en Atenas, donde vive actualmente. En 2001 concluyó sus estudios de Psicología en la Universidad Aristotelio de Salónica. Desde entonces trabaja como psicóloga clínica y, desde hace ocho años, en un servicio público dedicado a las adicciones, dependiente del Hospital Psiquiátrico Atikís.

Ha publicado artículos en revistas científicas y algunos de sus poemas en las revistas ΠΟΙΕΙΝ, Θράκα (donde se publicó este poema que a continuación podrán leer) y Poetreated.

 

Una historia sobre el descendimiento de Ioanna
 
«Mira mis posiciones, daga-arruga* con pulso cósmico para el desenclavado.
Si consigo provocar tus voyerismos
quizá entonces me veas con los ojos del alma».
 
 
Ioanna, no te dijeron que la primera letra la recorrerás cuando asciendas una montaña.
Algunas veces como alarido, otras como sable y los dos intrusos, uno del aire, otro de la carne.
Pero también los dos sobre todo se rasgan las vestiduras.
Así rotas las llevan en sus muslos, que como otros encapuchados
se arrullaron dulcemente desde la sombra de su misma caperuza.
Y se perdieron tu venida y aterradas se durmieron en tu primer llanto.
Estás aquí, ya has llegado. Cuerpo con cuerpo, cuerpo fuera del cuerpo.
Cuerpo, distancia, el cuerpo. Te bautizaron cuando te salieron los dientes de leche,
para morder noblemente y para masticar al final.
Y cuando articulaste tu primera necesidad hambrienta, te convertiste en niñita.
Sabes, un poco más allá de ser muchacha y un poco después del momento justo, que se escuchó
cuando el paso hacia el oh ocurrió por primera vez y te salvas del impudor de tu
espontaneidad que cae de la rama. Momento justo y después ah. Parece. Te hiciste daño
por la caída. ¡Sostén la mitad, el vaivén Oh! De nuevo.
El «erótico» de Jristianópulos y la visita de Hebe.
Te ofrece sangre, te ofrece néctar. Τe bebes ambos como
si tu sed sostuviese siglos y es el instante en que el aliento en las bocas de los
poetas deviene memoria inconsolable. Devienes Zeus, devienes Hera.
Das a luz a la pubertad, das a luz a la insolencia y a sus «eróticos».
Ah, y dos zancadas en tildes esquinas que devienen tus esquinas, tus padres,
que devienen abrazo antes de tu destrucción, antes de la hipertrofia de tu tiempo.
Ah, y después vacío… el Esto.
Ioanna, decapitada, Anna, con las manos levantadas y las palmas abiertas..
«naaaa».
 
 
Μια ιστορία για την αποκαθήλωση της Ιωάννας
 
 
Δες τις στάσεις μου, κάμα-σούρα με κοσμικό παλμό για ξεκάρφωμα.
Αν καταφέρω να πικάρω τα ηδονοβλεπτικά σου,
τότε ίσως με δεις με της ψυχής τα μάτια.
 
 
Ιωάννα, δε σου είπαν ότι το πρώτο γράμμα θα το διαβείς σα να ανεβαίνεις σε βουνό.
Πότε ως ιαχή, πότε ως ξίφος και τα δύο διαρρήκτες, το ένα του αέρα, το άλλο της σάρκας.
Μα και τα δύο διαρρηγνύουν κυρίως τα ιματιά τους.
Έτσι σχισμένα τα φορούν στις μοίρες σου, που σαν άλλοι κουκουλοφόροι
νανουρίστηκαν γλυκά απ τη σκιά της ίδιας τους της κουκούλας.
Κι έχασαν τον ερχομό σου κι έντρομες ξύπνησαν στο πρώτο σου κλάμα.
Είσαι εδώ, έχεις πια έρθει. Σώμα με σώμα, σώμα έξω από το σώμα,
Σώμα, απόσταση, το σώμα. Βαφτίστηκες όταν τα πρώτα σου δόντια έβγαλες,
για να δαγκώνεις ευγενώς και να μασάς τελευταία.
Κι όταν την πρώτη πεινασμένη ανάγκη σου άρθρωσες, έγινες κοριτσάκι.
Ξέρεις, λίγο πιο κει απ το κόρη και λίγο πιο μετά από το τσακ., που ακούστηκε
σαν πρωτοσυνέβη το πέρασμα στο ω και σώζεσαι απ την αναίδεια του αυθορμητισμού σου πέφτοντας απ το κλαρί. Τσακ και μετά α. Φαίνεται. Πληγώθηκες από την πτώση. Κράτα τη μέση, την παλλινδρόμεση Ω! Ξανά.
Ο ‘ερωτικός’ του Χριστιανόπουλου και η επίσκεψη της Ήβης.
Σου προσφέρεται αίμα, σου προσφέρεται νέκταρ. Πίνεις και τα δύο σαν
η δίψα σου να κράταγε αιώνες και είναι η στιγμή που η ανάσα στα στόματα των ποιητών γίνεται απαρηγόρητη μνήμη. Γίνεσαι Δίας, γίνεσαι Ήρα.
Γεννάς ήβη, γεννάς αυθάδεια κι ‘ερωτικούς’ δικούς σου.
Α, και δυο δρασκελιές σε οξείες γωνίες που γίνονται γωνιές σου, γονείς σου,
που γίνονται μια αγκαλιά πριν τη συντριβή σου, πριν την υπερτροφία του χρόνου σου.
Α, και ύστερα κενό… το Αυτό.
Ιωάννα, αποκεφαλισμένη, Άννα , με τα χέρια σηκωμένα και παλάμες ανοιχτές..
‘ναααα’.

 

* Difícil conservar la similitud sonora de esta expresión original con la palabra «Kamasutra».

 

DIMITRIS LIANTINIS – ÁSPID

Traducción y nota: Mario Domínguez Parra

ÁSPID
 
Puesto que el escudo del sol
se demolió en los astilleros bélicos de occidente
el rostro del día se derrite
momia lanzada a la luz.
Los árboles, allá donde inhumaron su estatura,
colocan trampas para aves.
Un barco se hunde en la orilla
y las alimañas del robledal
se extraviaron en las abruptas huellas caprinas
del piélago.
Salen a la luz los proxenetismos de las estrellas
y la sangre de la corriente
ruge desnuda
rompiendo la epidermis de las aguas.
La carne de las cosas
no se toca ni siquiera con albahaca.
Mi cuerpo de Lino[1] desollado cuelga
del mástil de la medianoche.
 
ΑΣΠΙΣ
 
Καθώς τό σκουτάρι τοῦ ἥλιου
γκρεμίστηκε στούς πολεμικούς ταρσανάδες της δύσης
λυώνει τῆς μέρας τό πρόσωπο
μιά μούμια πεταμένη στό φῶς.
Τά δέντρα ’κεῖ πού θάψαν τό μπόι τους
στήνουν στά πετεινά παγίδες.
Ἕνα καράβι βουλιάζει στήν στεριά
καί τοῦ δρυμοῦ τά ζουλάπια
ξεστρατίσαν στοῦ πέλαου τίς ὀρεινές
γιδοπατιές.
Βγαίνουν στή φόρα οἱ μαστρωπεῖες τῶν ἄστρων
καί τῆς ρεματιᾶς τό αἷμα
βουίζει γυμνό
σπάζοντας τῶν νερῶν τήν ἐπιδερμίδα.
Ἡ σάρκα τῶν πραγμάτων
δέν ἀγγιάζεται οὔτε μέ τόν βασιλικό.
Τό κορμί μου τοῦ Λινοῦ γδαρμένο κρέμεται
στό κατάρτι τοῦ μεσονυχτιοῦ.
 

[1] Personaje de la mitología griega, conocido por sus habilidades musicales e inventor de la melodía y el ritmo. Según las fuentes, era hijo de Apolo o de Eagro, y de la musa Calíope. Era hermano de Orfeo, a quien enseñó música y a tañer la lira. Lino también enseñó a Heracles, que lo mató por las críticas que recibía de su maestro.

ELYA VERYKÍU – AQUELLA MIRADA

Traducción y nota: Mario Domínguez Parra

La poeta griega Elya Verykíu (1972) es licenciada en Filología Francesa por la Universidad Kapodistrias de Atenas. Es autora del libro de poemas Silencio cristalino (Σιωπή Κρυστάλλινη, εκδόσεις Ιβίσκος, 2014).

Mantiene el blog http://elyaverykioupnoespoihshs.blogspot.com.es/

Aquella mirada
 
Aquella mirada que compartiste.
Vuelta hacia allí donde se abre el cielo gris
y caen gotas de luz, mientras las aves vuelan.
Y cuando escuchas en el silencio absoluto notas de una música,
como dos guijarros que caen al agua y forman círculos,
círculos que se extienden y después se borran lentamente,
entonces comprendes.
Entonces aprendes que la tristeza tiene sus colores celestes
y que una plegaria basta para atravesar las noches desiertas y límpidas.
 
Además, aunque te enganches en el cuerpo,
tu raíz fuerte y tierna,
el alma siempre hallará la manera de regresar.
 
Por eso, quédate conmigo hasta el fin.
Lo bello y lo verdadero están profundamente ocultos.
Ven a compartir esta mirada.
Mira el cielo,
cómo el tiempo aletea a nuestra vera…
 
Εκείνο το βλέμμα
 
Εκείνο το βλέμμα που μοιράστηκες.
Στραμμένο εκεί που ανοίγει ο γκρίζος ουρανός
και πέφτουν σταγόνες από φως, καθώς πετούνε τα πουλιά.
Κι όταν ακούς μες στην απόλυτη ησυχία μίας μουσικής τις νότες,
σαν δύο βότσαλα που πέφτουν στα νερά και σχηματίζουν κύκλους,
κύκλους που απλώνονται κι έπειτα αργοσβήνουν,
τότε καταλαβαίνεις.
Τότε μαθαίνεις πως κι η θλίψη έχει τα γαλάζια χρώματά της
και πως μία προσευχή αρκεί για να διασχίσεις τις έρημες και κρυσταλλένιες νύχτες.
 
Εξάλλου, όσο κι αν αγκιστρώνεσαι στο σώμα,
τη δυνατή και τρυφερή σου ρίζα,
η ψυχή πάντα θα βρίσκει τόπο να επιστρέφει.
 
Γι΄αυτό μείνε μαζί μου ως το τέλος.
Το όμορφο και το αληθινό είναι βαθιά κρυμμένα.
Έλα να μοιραστούμε αυτό το βλέμμα.
Κοίτα τον ουρανό,
πως φτερουγίζει πλάι μας ο χρόνος …