ZODORÍS VORIÁS – CINCO POEMAS (DE ΤΟ ΤΡΥΠΙΟ ΤΑΒΑΝΙ)

 
 
Traducción y notas de Mario Domínguez Parra
 
La Grecia del sueño
 
Cogí la piedra,
cogiste la brisa del alba.
Cogí la rama seca,
cogiste la llama del mediodía.
Cogí el barro desecado,
cogiste el exantema de la tarde.
En la playa de Skotina me senté
y en la cumbre del Olimpo (1) tú,
para soñar,
para crear una nueva Grecia.
 
Y soñamos toda la noche
y soñamos bajo cielos estrellados,
¡aún soñamos con aquella Grecia!
 
Ελλάδα του ονείρου
 
Πήρα την πέτρα,
πήρες το αγέρι της αυγής.
Πήρα το ξερόκλαδο,
πήρες τη φλόγα του μεσημεριού.
Πήρα την ξεραμένη λάσπη,
πήρες το κοκκίνισμα του δειλινού,
κάθισα εγώ στην παραλία της Σκοτίνας
κι εσύ στην κορυφή του Ολύμπου,
να ονειρευτούμε,
να φτιάξουμε καινούργια Ελλάδα!
Κι ονειρευτήκαμε όλη τη νύχτα…
Κι ονειρευτήκαμε στην ξαστεριά…
Ακόμα εκείνη την Ελλάδα ονειρευόμαστε!
 
 
Huyeron nuestros sueños
 
Huyeron nuestros sueños,
los dispersó el viento.
En las calles
se borraron nuestras huellas,
se olvidó nuestra silueta,
se perdieron los carteles.
Detrás no quedó nadie
o muy pocos.
 
Huyeron nuestros sueños.
Nuestros hijos, jueces,
no tendrán mucho que escuchar,
nos condenarán.
 
 
Ξέφυγαν τα όνειρά μας
 
Ξέφυγαν τα όνειρά μας,
σκορπίστηκαν στον άνεμο.
Στους δρόμους
σβήστηκαν τα ίχνη μας,
ξεχάστηκε η μορφή μας,
χάθηκαν οι αφίσες.
Πίσω δεν έμεινε κανείς
ή έμειναν πολύ λιγότεροι.
 
Ξέφυγαν τα όνειρά μας.
Τα παιδιά μας, δικαστές,
δε θα ‘χουνε ν’ ακούσουνε πολλά,
θα μας καταδικάσουν.
 
 
El fragmento
 
En un terreno un trozo de bomba
herrumbroso esperaba
encajarse en mis nervios.
 
Arrojo desde la mañana
fragmentos a los culpables.
Aquella herrumbre,
sangre desecada,
secó hoy el color por doquier.
 
Cuento las víctimas que destrocé,
el fragmento sobre la mesa
admite la responsabilidad
de la matanza.
 
 
Το θραύσμα
 
Σ’ ένα χωράφι πρόσμενε
να σφηνωθεί στα νεύρα μου
ένα κομμάτι βόμβας σκουριασμένο.
 
Θραύσματα σε φταίχτες
εκτοξεύω  απ’ το πρωί.
Εκείνη η σκουριά,
ξεραμένο αίμα,
ξέρασε χρώμα σήμερα παντού.
 
Μετρώ τα θύματα που σάρωσα,
το θραύσμα στο τραπέζι
αντέχει να σηκώσει
την ευθύνη της σφαγής.
 
 
Espejo
 
Se evadió la luna
por el cieno de la calle,
se embelleció la carretera general,
se endulzó su oscuridad.
 
Los espejos,
pasada la medianoche,
devienen charcos
llenos de estelas,
turbios por el aliento
apestoso de los borrachos.
 
Bien lo sé, y no me miro
al espejo por la hora que es.
 
Καθρέφτης
 
Ξέφυγε το φεγγάρι
στα λασπόνερα του δρόμου.
ομόρφυνε η δημοσιά,
γλύκανε η σκοτεινιά της.
 
Οι καθρέφτες,
μεσάνυχτα προχωρημένα,
λακκούβες γίνονται
γεμάτες απόνερα,
θολωμένοι από τις βρώμικες
ανάσες μεθυσμένων.
 
Ξέρω καλά, και δεν κοιτιέμαι
στον καθρέφτη, ώρα που ‘ναι.
 
 
Muros de Salónica
 
Palabras antaño clavadas sobre los muros
debaten ideas en voz baja.
Consignas que un día fueron escritas
enardecen la conversación…
aliento de lucha, de fanatismo,
aliento de fervor, de ansiedad.
 
Algunos muros en Salónica reviven,
la tapia del puerto,
el acueducto de Kalizea,
la valla de los sepulcros de Ayía Paraskeví.
 
Palabras, consignas, hálitos hechizan,
asustan a los incautos,
vociferan el ayer a los proto-agonistas.
 
Τοίχοι της Θεσσαλονίκης
 
Λόγια καρφωμένα από παλιά στους τοίχους
συζητάνε χαμηλόφωνα για ιδέες.
Συνθήματα που ήταν κάποτε γραμμένα
φουντώνουν τη συζήτηση…
ανάσες αγωνίας, φανατισμού,
ανάσες ενθουσιασμού,  πόνου.
 
Κάποιοι τοίχοι  στη Θεσσαλονίκη ζωντανεύουν,
μαντρότοιχος του λιμανιού,
υδραγωγείο της Καλλιθέας,
μάντρα των μνημάτων της Αγια Παρασκευής.
 
Λόγια, συνθήματα, ανάσες στοιχειώνουν,
τρομάζουν τους ανυποψίαστους,
φωνάζουν το χθες στους πρωταγωνιστές.
 
Nota
 
(1) La playa de Skotina está muy cerca del yacimiento arqueológico del mismo nombre, en las faldas del Monte Olimpo (la montaña más alta de Grecia, con 2.917 metros). Están entre las regiones de Tesalia y Macedonia Central.
 
Nota bio-bibliográfica
 
Zodorís Voriás nació en Salónica en 1970. La revista Ενδοχώρα y las páginas web Λέξημα, Περι-γραφής, Ανεμολόγιο e Ίστρος publicaron algunos de sus poemas.
 
Hasta la fecha ha publicado cuatro libros de poemas: El techo agujereado (“Τὸ τρύπιο ταβάνι”, Salónica, Ἐρωδιός, 2005), Complicaciones nocturnas (“Νυχτερινὲς ἐπιπλοκές”, Salónica, Ἐρωδιός, 2008), Luciérnagas: 33 haikus (“Πυγολαμπίδες: 33 χαϊκού”, Peanía, Τὸ ΟΚΤΑΣΕΛΙΔΟ τοῦ Μπιλιέτου, 2011) y Teselas perdidas (“Χαμένες ψηφίδες”, edición privada, 2012).
 
Publicó en la red sus versiones en griego moderno de dos tragedias de Eurípides:
 
Andrómaca (fragmentos), 2009.
Medea (fragmentos), 2010.
 
Publica poemas propios en su blog, Το εργαστίρι: http://vorias.blogspot.com/.
 
Edita otro blog, Λογοτεχνικά επίκερα, http://logotexnika-epikaira.blogspot.com/. En él se incluye la revista digital Λογοτεχνικά Σημειώματα, que se ocupa de la difusión de la poesía griega contemporánea (cada número se dedica a la obra de un o de una poeta).   
 
 

DIMOSCENIS AGRAFIOTIS – ISOMORFISMOS (II)

 
Traducción de Mario Domínguez Parra
 
DEFINICIONES I
 
Puedo definir las palabras
como explosiones de silencio
o como sonido del afán
o lagunas que los hechos aturden
o fragmentos de futuro,
resplandores del yo en el curso
            del engarce.
 
ΟΡΙΣΜΟΙ  I
 
Μπορώ να ορίσω τις λέξεις
ως εκρήξεις της σιωπής
ή σαν ηχώ της προσμονής
ή κενά που οι πράξεις αφήνουν
ή μόρια του μέλλοντος,
αντιφεγγίσματα του εγώ στη διάρκεια
            της διαδοχής
 
DEFINICIONES II
 
Miedo. Silencio.
(La experiencia es el límite).
Consciencia. Suicidio.
 
Esperanza, retirada del ahora.
El pensamiento, sonido del tiempo
en las aspas del molino
que mueve el párpado solar.
 
Huida, ratificación del pasado.
 
Por qué
 
ΟΡΙΣΜΟΙ  II
 
Φόβος. Σιωπή.
(Η εμπειρία είναι το όριο).
Συνείδηση. Αυτοκαταστροφή.
 
Ελπίδα, μετατόπιση του τώρα.
Η σκέψη, ηχώ του χρόνου
στα φτερά του ανεμόμυλου
που αναβοσβήνει τον ήλιο.
 
Φυγή, επιβεβαίωση του παρελθόντος.
 
Γιατί
 
MEMORIA
 
Colores.
Gritos.
Nocturnas danzas del tacto
se reflejan displicentes
en miles de espejos
para que intentes
romperlos
teñir sus fragmentos de sangre,
nada.
N a d a.
 
MΝΗΜΗ
 
Χρώματα.
Κραυγές.
Νυκτερινοί χοροί αφής
ανακλώνται αδιάφορα
σε χιλιάδες καθρέφτες
για να προσπαθήσεις
να τους σπάσεις
να βάψεις τα κομμάτια τους με αίμα,
τίποτα.
Τ ί π ο τ α.
 
EXCUSA
 
En el camino del anhelo
agonía, única sombra.
 
ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ
 
Στο δρόμο της προσμονής
αγωνία, ο μόνος ίσκιος.
 
EN VARIOS TOMOS
 
¿Qué puertas abren
para traer el miasma de la alegría?
 
(Y estamos dentro).
 
¿Qué núcleos punzamos
para que apaguen las distancias?
 
(Y estamos fuera).
 
Todo se mezcla como los antiguos mármoles,
se cubre de explosiones
 
                                                                                      …/…
 
de instantes de miedo
que se asientan como el destino.
 
¡Y la esperanza! gota de luz
que baila ávida
frente a ojos entreabiertos
pidiendo que la extraigan del fuego
que abrasará los límites.
 
ΠΟΛΥΤΟΜΗ
 
Ποιες πόρτες ανοίγουν
για να φέρουν την αχλύ της χαράς;
 
(Κι είμαστε μέσα).
 
Ποιους πυρήνες κεντρίζουμε
για να σβήσουν τις διαστάσεις;
 
(Κι είμαστε έξω).
 
Όλα χώνονται σαν τα παλιά μάρμαρα
σκεπάζονται από εκκρίσεις
 
                                                                                            …/…
 
 
από στιγμές φόβου
που κατακάθονται σαν τη μοίρα.
 
Κι η ελπίδα! σταγόνα φωτός
που χορεύει άπληστα
μπροστά σε μισόκλειστα μάτια
ζητώντας ν’ απορροφηθεί απ’ τη φωτιά
που θα κάψει τα όρια.
 
 
UNION (1)
 
Instantes amargos
de un día
que sangró en las desnudas rocas.
Instantes amargos
que la llovizna os clavó
sobre rostros atrincherados tras los cristales.
 
De verdad, ¿dónde os escondíais?
 
UNION
 
Στιγμές πικρές
μιας μέρας
που ματώθηκε στους γυμνούς βράχους.
Στιγμές πικρές
που σας φύτεψε η μπόρα
σε πρόσωπα οχυρωμένα πίσω από τζάμια.
 
Αλήθεια, πού κρυβόσασταν;
 
DOS VARIACIONES
 
Mido el futuro
en el pasado
y aquello que pesa es el hoy.
 
Peso la memoria
en el pensamiento
y el efecto aguarda la acción.
 
ΔΥΟ ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ
 
Μετράω το μέλλον
μες στο παρελθόν
κι εκείνο που βαραίνει είναι το σήμερα.
 
Ζυγιάζω τη μνήμη
μες στη σκέψη
και το αποτέλεσμα καρτερεί τη δράση.
 
MÁSCARAS
 
Pasos
en el doblez de la inocencia
en la exégesis.
 
Risa y llanto
espasmo y venas en nuestro avance.
 
Una helada refulge en las máscaras.
 
MΑΣΚΕΣ
 
Βήματα
στην αναδίπλωση της αθωότητας
μέσα στην ερμηνεία.
 
Γέλιο και κλάμα
σπασμός και φλέβες στην εξέλιξή μας.
 
Μια παγωνιά γυαλίζει στις μάσκες.
 
 
Nota al texto
  
(1) «Union» (en inglés en el original): residencia de estudiantes de la Universidad de Wisconsin (nota del autor).
 
 

DIMOSCENIS AGRAFIOTIS – ISOMORFISMOS (I)

ISO001
 
Traducción y nota de Mario Domínguez Parra
 
«INCIERTO»
 
¿Qué fuerzas chupan mis deseos?
 
Olas sollozantes
en la última caricia del sol.
 
ΑΔΗΛΟΝ
 
Ποιες δυνάμεις βυζαίνουν τις επιθυμίες μου;
 
Κύματα αναφιλητά
στο τελεταίο χάδι του ήλιου.
 
 
«METAFÍSICO»
 
Formas heladas en el soplo del tiempo
jactaos de
mi intranquilidad
mirad
cómo se balancea
para devenir estigma en la matriz de la supervivencia.
 
ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟΝ
 
Μορφές παγωμένες στο φύσημα του χρόνου
καμαρώστε
την ανησυχία μου
κοιτάτε
πώς λικνίζεται
για να γίνει στίγμα στη μήτρα της επιβίωσης.
 
 
«LÍRICO»
 
El miedo
me hincha cual flautín
y si comienzo la canción
nunca la llevo más allá.
 
ΛΥΡΙΚΟΝ
 
Ο φόβος
με φουσκώνει σαν πίπιζα
κι αν αρχίζω το τραγούδι
ποτέ δεν το βγάζω πέρα.
 
 
«POPULAR»
 
Palabras sabias.
Iglesias blancas.
Pájaros bordados.
 
¿Qué pedimos?
La alegría se pierde en la desesperación
como playas en el mar.
 
ΛΑΪΚΟΝ
 
Σοφά λόγια.
Άσπρες εκκλησιές.
Κεντημένα πουλιά.
 
Τι ζητάμε;
Η χαρά χάνεται στην απελπισία
σαν τις ακτές μέσα στη θάλασσα.
 
 
«NATURAL»
 
El aire puede[1]:
portar el polen de la esterilidad
y adquirir el olor de los estómagos
            hinchados.
 
ΦΥΣΙΚΟΝ
 
Ο αήρ δύναται:
να φέρει τη γύρη της στειρότητας
και να πάρει τη μυρωδιά των φουσκωμένων
            στομαχιών.
 
 
«POSITIVO» 
 
Esfuerzos humanos
– manchas de humedad en las hojas de la esperanza
puntos confusos –
 
moveos
en la compasión de la luz,
gracias a la refracción del tiempo en el cristal
            del alma.
 
ΘΕΤΙΚΟΝ
 
Ανθρώπινες προσπάθειες
– κηλίδες δροσιάς στα φύλλα της ελπίδας
σημεία απροσανατόλιστα –
 
σαλεύετε
στον οίκτο του φωτός
χάρη στη διάθλαση του χρόνου στον κρύσταλλο
              της ψυχής.
 
 
«ERÓTICO»
 
La tarde
pendió de algunas gotas de lluvia
y mi aflicción devino lágrima
en tu ausencia.
 
ΕΡΩΤΙΚΟΝ
 
Το απόγεμα
κρεμάστηκε σε μερικές σταγόνες βροχής
κι η λύπη μου έγινε δάκρυ
στη δική σου απουσία.

[1] El primer verso es una expresión de Aristóteles, de su tratado De la respiración. La traducción al inglés: «Now air can easily fulfill both these functions», «Ahora el aire puede satisfacer ambas funciones». Vid. Aristotle, On the Soul, Parva Naturalia, On Breath, tr. W.S. Hett, M.A., Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd., MCMLVII, «On Respiration», (Parva Naturalia) XV-XVI, 18-19, pp. 468-469.
 
   

ATI SOLERTI – TRES POEMAS DE ΕΡΗΜΙΑ ΠΑΘΩΝ (ERIAL DE PASIONES)

 
 
Traducción: Mario Domínguez Parra
 
DUALIDAD
 
El eremita y el loco
cuentan al revés las horas.
Se visten siempre con harapos. Con acertijos.
Ahogan gritos. Esconden vidas.
Ven profundamente en los otros.
Despiertan verdades. Provocan sospechas.
 
El diablo y el ángel
cuentan al revés sus amantes.
Se visten siempre en la luz. Como el humo.
Se metamorfosean y desafían.
Saben profundamente qué quiere el otro.
Lo fascinan. Lo vuelven loco.
 
La existencia y la sombra
cuentan al revés sus proyecciones.
Visten siempre sus alternancias.
Miradas turbias. Fisuras.
Reverberan profundamente en los otros.
Los arrastran. Los confunden.
 
¿Qué resulta de la unión?
 
Esta oscuridad que moldea el dual
caparazón de mi ira…
¿a quién conviene apagar?
 
A aquél que me engañó.
 
¡Al mismo demiurgo!
 
ΔΥΑΔΙΚΟΤΗΤΑ
 
Ο ερημίτης κι ο τρελός
μετρούν ανάποδα τις ώρες.
Ντύνονται πάντα με κουρέλια. Μ’ αινίγματα.
Πνίγουν κραυγές. Κρύβουν ζωές.
Βλέπουν βαθιά μέσα στους άλλους.
Ξυπνάνε αλήθειες. Κινούν υποψίες.
 
Ο διάβολος κι ο άγγελος
μετρούν ανάποδα τους εραστές τους.
Ντύνονται πάντα μες στο φως. Σαν τον καπνό.
Μεταμορφώνονται και προκαλούν.
Ξέρουν βαθιά τι θέλει ο άλλος.
Τον συναρπάζουν. Τον ξελογιάζουν.
 
Η ύπαρξη και η σκιά
μετρούν ανάποδα τις προβολές τους.
Ντύνονται πάντα εναλλαγές τους.
Θολές ματιές. Χαραγματιές.
Αντανακλούν βαθιά μέσα στους άλλους.
Τους παρασέρνουν. Τους μπερδεύουν.
 
Τι βγαίνει από την ένωση;
 
Αυτό το σκοτεινό που πλάθει το δυαδικό
κέλυφος της οργής μου…
σε ποιόν ταιριάζει να εκραγεί;
 
Σ’ αυτόν που μ’ εξαπάτησε.
 
Στον ίδιο το δημιουργό!
 
QUIMERA
 
En la cloaca de mi onírico glaciar…
extenderé mentes abiertas de par en par.
Mancillando…
Desdeñando…
Mi frío… clavado aspecto de ingenuo silencio.
¿A santo de qué amaneces, mañana?
El neonato que modelé con sangre en la sangre…
en otro tiempo rompió conjuntos espejados.
Se hizo añicos…
Crió fugitivos…
de la fermentación del mañana con la levadura del reflejo instantáneo.
¿Los salvó?
¡Acuso a los espejismos!
¡Acuso a los poetas!
¿Adónde fue vuestra sombra?
¿Qué rieló en vuestros ojos, ciegos?
¿Por qué llenasteis con estas lágrimas la hora del último aliento?
Ahora veré la reflexión.
Criaré neonatos.
Ahora veré las corrientes.
Líquidas.
Contorno de sangres…
Se postraron alrededor del conjunto de fatales reflexiones de lo instantáneo.
¡Acuso a las adversidades!
Solo los sueños las traen.  
¿Por qué no pudieron nunca prestarme atención?
Una fluyente substancia nunca acusó a los sueños.
Extendió mentes abiertas de par en par.
Impedimentos. Silencios. Espejos y Sombras.
Retrocedí.
Mancillando…
Desdeñando…
Mi frío, escultural aspecto, a tu alrededor cuneta de sangre.
¿A santo de qué amaneces, mañana?
Extendí ojos totalmente cerrados abiertos.
¡La tiniebla!
 
ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΗΣΗ
 
Στον οχετό του ονειρικού μου παγετώνα…
θ’ απλώσω ορθάνοιχτα μυαλά ανοιγμένα.
Καταρρακώνοντας…
Περιφρονώντας…
Της άδολης σιωπής ψυχρή μου όψη… στυλωμένη…
Τι ξημερώνεις αύριο;
Το βρέφος που σχημάτισα με αίμα μες στο αίμα…
κάποτε έσπασε καθρεφτισμένα σύνολα.
Θρυμμάτισε…
Δραπέτες έθρεψε…
της ζύμωσης του αύριο με τη μαγιά της στιγμιαίας αντανάκλασης.
Τους έσωσε;
Κατηγορώ οφθαλμαπάτες!
Κατηγορώ τους ποιητές!
Πού πήγε ο ίσκιος σας;
Τι αντιφέγγισε στα μάτια σας, τυφλοί;
Γιατί γεμίσατε με δάκρυα τούτη την ώρα της ύστατης πνοής;
Τώρα θα δω την αντανάκλαση.
Θα θρέψω βρέφη.
Τώρα θα δω τα ρέοντα.
Υγρά.
Περίγραμμα από αίματα…
Ράφτηκαν γύρω από το σύνολο μοιραίας αντανάκλασης του στιγμιαίου.
Κατηγορώ τις συμφορές!
Μόνο τα όνειρα τις φέρνουν.
Γιατί δεν μπόρεσαν ποτέ να με προσέξουν;
Μια ρέουσα ουσία δεν κατηγόρησε ποτέ τα όνειρα.
Άπλωσε ορθάνοιχτα μυαλά.
Εμπόδια. Σιωπές. Καθρέφτες και Σκιές.
Υποχώρησα.
Καταρρακώνοντας…
Περιφρονώντας…
Ψυχρή μου όψη αγαλματένια, γύρω σου ρείθρο αίματος.
Τι ξημερώνεις αύριο;
Άπλωσα μάτια ορθάκλειστα ανοιγμένα.
Το έρεβος!
 
SACRIFICO
 
Abrí la boca,
para comulgar con sagrada sangre de la mano del sacerdote.
«Sacrifico», murmuré.
Nadie me escuchó.
«Sacrifico», grité.
Nadie me escuchó.
No había nadie a mi lado.
Ni el sacerdote.
Todos se habían ido.
Solo yo…
desnudo y solo,
pecador y verdadero,
inmóvil me encontraba solo, en la cristalina Casa de Dios.
Con la boca abierta por la sorpresa.
Boca en cuyo interior se encerró el sabor de la sagrada sangre…
de mi víctima,
a la que poco antes había matado.
 
ΘΥΩ
 
Άνοιξα το στόμα μου,
να μεταλάβω άγιο αίμα από το χέρι του παπά.
”Θύω” ψιθύρισα.
Κανείς δε μ’ άκουσε.
”Θύω” φώναξα.
Κανείς δε μ’ άκουσε.
Κανείς δεν ήταν πλάι μου.
Ούτε ο παπάς.
Όλοι είχαν φύγει.
Μόνο εγώ…
γυμνός και μόνος,
αμαρτωλός κι αληθινός,
ακίνητος στεκόμουν μόνος, στο γυάλινο Οίκο του Θεού.
Με στόμα ανοιχτό από έκπληξη.
Με στόμα που μέσα του κλείστηκε η γεύση του άγιου αίματος…
του θύματός μου,
που λίγο πριν είχα φονεύσει.
 
 

ATI SOLERTI – TRES POEMAS DE ΕΒΕΝΙΝΗ ΔΙΝΗ (TORBELLINO DE ÉBANO)

 
Traducción y nota: Mario Domínguez Parra
 
EL NACIMIENTO
 
En una casa llena de anatemas…
¿Quién da importancia a los deseos?
Aún desenrollan el ovillo las Parcas…
¿Quién da importancia a los deseos?
Aún se quema el aceite en el candil…
¿Anatemas susurran o los conjuran?
¿Quién se encarga de los deseos?
La luz de su lámpara
agiganta la sombra de mi cama…
Parece una torre, castillo inexpugnable, abstruso monte de los Santos.
¿Quién se encarga de los pecadores?
Agua pido.
Mucha.
Tengo sed.
Agua maldita y aceite consagrado…
presentes que me trajeron las Parcas.
¿Quién se encarga de los pecadores?
En una casa llena de sepultureros…
¿Quién da importancia a los vivos?
 
Η ΓΕΝΝΗΣΗ
 
Μες σ’ ένα σπίτι γεμάτο κατάρες…
Ποιος δίνει σημασία στις ευχές;
Ακόμα ξετυλίγουν το κουβάρι οι Μοίρες…
Ποιος δίνει σημασία στις ευχές;
Ακόμα καίει το λάδι στο καντήλι…
Κατάρες ψιθυρίζουν ή τις ξορκίζουν;
Ποιος μεριμνά για τις ευχές;
Το φως απ’ το λυχνάρι τους,
κάνει τεράστια τη σκιά του κρεβατιού μου…
Μοιάζει με πύργο, κάστρο απόρθητο, άβατο όρος των Αγίων.
Ποιος μεριμνά για τους αμαρτωλούς;
Νερό ζητάω.
Πολύ.
Διψάω.
Νερό καταραμένο και λάδι αγιασμένο….
τα δώρα που μου φέρανε οι Μοίρες.
Ποιος μεριμνά για τους αμαρτωλούς;
Μες σ’ ένα σπίτι γεμάτο νεκροθάφτες…
Ποιος δίνει σημασία στους ζωντανούς;
 
EL POZO
 
A hurtadillas, avanzada la noche,
alguien me susurra secretos…
y luego risas se escuchan contenidas.
A hurtadillas en el pozo,
en sueños vi gatear a una vieja…
y luego devino bebé que parecía lucifer.
 
A hurtadillas en el barrio de más allá,
cirios encendidos…
¡atizan el fuego y queman a Satanás!
Y después hebras de fuego
cercan la sementera…
¡fuegos de artificio!
 
A hurtadillas, avanzada la noche,
aún gatea la luna en el pozo.
Llantos se escuchan contenidos…
y mi vieja madre que traiga agua grita,
para conjurar el fuego de la sementera…
 
ΤΟ ΠΗΓΑΔΙ
 
Κρυφά αργά το βράδυ,
κάποιος μου ψιθυρίζει μυστικά…
κι ύστερα γέλια ακούγονται πνιχτά.
Κρυφά μες το πηγάδι,
στον ύπνο μου είδα μια γριά να μπουσουλά…
κι ύστερα γίνηκε μωρό που μ’ άστρο έμοιαζε αυγερινό.
 
Κρυφά στην πέρα γειτονιά,
λαμπάδες αναμμένες…
βάζουν φωτιά και καίν’ το Σατανά!
Κι ύστερα νήματα φωτιάς,
περικυκλώνουν τα σπαρτά…
πυροτεχνήματα!
 
Κρυφά αργά το βράδυ.
μες το πηγάδι μπουσουλά ακόμα το φεγγάρι.
Κλάματα ακούγονται πνιχτά…
κι η γριά μάνα μου φωνάζει, νερό να φέρω,
να ξορκίσω τη φωτιά απ’ τα σπαρτά.
 
DEBILIDAD
 
Voces estimulantes y risas burlonas…
resuenan hace dos días en mis oídos.
El viento congela cada zona de poder que halla.
En la oscuridad primero se congelan los pies.
Imposible elevar mi vil estatura…
Hacia algún…
otro…
hermano…
diferente y compasivo.
Me detengo en el umbral del estímulo y la burla
de cada progreso estéril,
personificado y huérfano.
Me detengo y me rindo.
El frío…
La oscuridad…
Seduzco.
Un escudo de uñas elevo y tras él me encierro.
La reina pecadora
se movió…
tropezó…
Luego sacó su diamantina corona de su laberíntica cabellera.
Se la puso en el dedo.
En el mismo dedo cuelgo el escudo.
No me moveré.
¡Quizás me vea!
Con rabia robaré…
la primera hora de dolor que anida en almas débiles y humildes,
…¡su idolatrado anillo!
¡Y correré!
¡A por ayuda correré!
Doy gracias al Viento…
que congeló la putrefacta confianza,
el tercer día de desesperación.
La soñada fuga consumió cada uña.
¡Este hurto nunca ocurrió!
 
ΑΔΥΝΑΜΙΑ
 
Φωνές προτρεπτικές και γέλια κοροϊδευτικά…
δυο μέρες τώρα αντηχούν στ’ αυτιά μου.
Ο άνεμος παγώνει την κάθε ζώνη εξουσίας που συναντά.
Μες στο σκοτάδι παγώνουνε πρώτα τα πόδια.
Αδύνατον να υψώσω το ποταπό ανάστημά μου…
Σε κάποιον…
άλλον…
διαφορετικό…
και συμπονετικό αδελφό.
Στέκομαι στο κατώφλι της προτροπής και του εξευτελισμού
κάθε άγονης προόδου,
προσωποποιημένης κι ορφανής.
Στέκομαι και λυγίζω.
Το κρύο…
Το σκοτάδι…
Εκμαυλίζω.
Ασπίδα από νύχια υψώνω και κλείνομαι πίσω απ’ αυτή.
Η αμαρτωλή βασίλισσα,
σάλεψε…
παραπάτησε…
Ύστερα έβγαλε το διαμαντένιο στέμμα απ’ τη δαιδαλική της κόμη.
Το φόρεσε στο δάχτυλο.
Στο ίδιο δάχτυλο κρεμάω την ασπίδα.
Δε θα σαλέψω.
Ίσως με δει!
Με μανία θα κλέψω…
την πρώτη ώρα της οδύνης που φωλεύει σ’ αδύναμες και ταπεινές ψυχές,
…το λατρευτό της δαχτυλίδι!
Και θα τρέξω!
Για βοήθεια θα τρέξω!
Ευχαριστώ τον Άνεμο…
που πάγωσε τη σάπια εμπιστοσύνη,
την τρίτη μέρα της απόγνωσης.
Η ονειρεμένη απόδραση μαράζωσε το κάθε νύχι.
Αυτή η κλοπή δεν έγινε ποτέ!
 
 
Nota bio-bibliográfica
 
La poeta y traductora griega Ati Solerti (Sofía Aryiropulu) nació en Patras en 1983. Estudió Historia y Arqueología en la Universidad Nacional «Ioannis Kapodistrias» de Atenas. Es autora de dos libros de poemas: Torbellino de ébano (Εβένινη Δίνη, Εκδόσεις Περί Τεχνών, 2007) y Erial de pasiones (Εριμία παθών, Εκδόσεις Βακχικόν, 2012). Colabora como entrevistadora y traductora en la revista literaria electrónica Βακχικόν (http://www.vakxikon.gr/), que también ha publicado algunos de sus poemas.
 
Dicha revista publicó, en noviembre de 2011, su traducción al griego de cuatro de mis poemas, junto con una entrevista que me hizo (en griego).
 
Ha traducido y editado una Antología de poesía contemporánea en lengua española, publicada en 2012, también por Vakxikon.
 
Mantiene un blog: http://atisolerti.blogspot.com/.